Index__ Forum__ Książka gości__ Teksty__ Galerie__ Prasa__ Projekt Rekord__ WSK Team__ Linki__ Administracja__ Motocykle WSK Toplista__
Rekordy prędkości Polskich motocykli.
Pon, 9 Sty 06 - PROCu i Sobi
Przedstawiamy Polskie rekordy prędkości oraz prędkości jakie osiągały motocykle wyczynowe produkowane kiedyś w naszym kraju.


W dniu 1 października 1933 roku, na wyłączonym z ruchu odcinku gładkiej asfaltowej szosy Warszawa-Piaseczno, na czternastym kilometrze w kierunku Piaseczna, odbyła się próba bicia motocyklowego rekordu Polski prędkości bezwzględnej na odcinku 1kilometra. Dotychczasowy prymat należał do znanego sportowca Michała Nagengasta, z poznańskiego Motoklubu "Unia", który w 1932 roku na angielskim motocyklu Rudge 500 Specjal przejechał kilometr z prędkością 150,959 km/h, ustanawiając bezwzględny rekord kraju. W trzy lata później ten znakomity motocyklista poprawił swój wynik osiągając 167km/h. Organizatorem próby przygotowywanej przez kilka miesięcy dużym nakładem pracy i finansów był Polski Klub Motocyklowy, najstarsza stołeczna organizacja tego typu, założona w 1922 roku przez znanych warszawskich automobilistów: kpt. Stanisława Szydelskiego, mgra Eugeniusza Olechowicza, inż. Witolda Rychtera oraz inż. Adama Tuszyńskiego. Wysokie wpisowe – 50 złotych – ustalone z tej racji przez Komisję Regulaminową PKM spowodowało, że do próby zgłosiły się tylko Państwowe Zakłady Inżynierii, opłacając uczestnictwo jednego zawodnika. Zdecydowano że do próby przystąpi krajowy motocykl, zbudowany w Państwowych Zakładach Inżynierii. Polskie silniki nie spełniały jednak warunków określających wyczynowe jednostki napędowe, dlatego też zakupiono w Wielkiej Brytnaii doskonały silnik marki JAP o pojemności skokowej 995cm (czterosuwowy, dwucylindrowy, ośmiozaworowy, widlasty), który wbudowano w podwozie własnej konstrukcji. Motocykl był lekki (masa około 105 kg) i według obliczeń specjalistów powinien bez trudy rozwinąć szybkość około 200 km/h. Kierowca – inż. Witild Rychter, zajmował pozycje półleżącą i dla dalszego zmniejszenia oporów powietrza miał kask ochronny z odpowiednio wyprofilowaną owiewką. Pomimo sprzyjających warunków atmosferycznych i wysokich umiejętności inż. Rychtera, pobicie rekordu nie powiodło się. Dziennikarze pisali że zawodnik uważając podobno start za próbę przejechał z nie nagrzanym silnikiem na „pół gazu” osiągając zaledwie 114km/h, zaś oficjalną przyczyną niepowodzenia była.... awaria elektrycznego chronometru. Prawda była chyba nieco inna, gdyż dalszych prób z tym modelem nie prowadzono. Ciekawostką może być to że testy tego motocykla prowadzono w normalnym ruchu miejskim. Motocykl nie miał hamulców ani zawieszenia a odpalanie odbywało tak: Motocykl mający pobić rekord ciągnął na lince CWS M111. Gdy motocykle rozpędziły się do prędkości 80km/h Rychter włączał zapłon i odpalał silnik. Gdy po odrzuceniu linki motocykl uzyskał zaplanowaną prędkość wyłączało się zapłon a motocykl hamował silnikiem. Przy niektórych z takich próby motocykl osiągał nawet 180km/h ale do oficjalnego bicia rekordu nie doszło gdyż władze wojskowe do których należały PZInż. Zabroniły oficjalnej próby gdyż motocykl miał nie polski silnik.
Trochę o silniku JAP:
Pojemność 100cm, 2 cylindrowy 80X99mm, tłoki aluminiowe, świece KLG, Zasilano go specjalną mieszanką spirytusową (dało się wyczuć wyraźny zapach acetonu). Szybkość obrotowa silnika to około 5000 obr/min zaś moc katalogowa to 55 KM. Cylindry ustawione pod kątem 50 stopni, głowice, kanały ssące i wydechowe były polerowane. Zapłon od magneta schowanego pod osłoną kształtu kroplowego. Gaźnik Amal mod. TT 1931 bez iglicy, dysza 1 1/4 . Sprzęgło suche o 14 tarczach.
Rama. Własnej konstrukcji, lekka i mocna. Rozstawienie osi kół 142cm.
Gumy Firestone specjalne 28x2,25 fartuchowe. Felgi wąskie – 2 1/4
Zbiornik 18 litrów z seryjnego M111 o kroplowym profilu, chromowany i malowany w stylu CWS.

Sportowa wersja SHL 98 miała ażurową (dla zmniejszenia masy) ramę, proste rury wydechowe (bez tłumików) oraz kanapowe siodło na błotniku. Dla "odchudzenia" pozbawiono ją także instalacji oświetleniowej. Na fotografii zawodniczka Latasówna podczas wyścigu górskiego w Ojcowie - czerwiec 1939 roku.
(Sobi na podstawie książki Polskie motocykle 1918- 1945 Jan Tarczyński)

Pierwszy powojenny Polski rekord prędkości ustanowiony został w 1953 roku przez Krzystofa Bruna na motocyklu Gad 250. Próba miała miejsce jesienią 1953 roku, na motocyklu klasy 250ccm.
Ustanowiono w tedy prędkość 124,5km/h

W tym samym roku ustanowiono jeszcze rekordy prędkości motocykli klasy 125.
Pierwszy był ustanowiony przez A. Biernackiego na przygotowanym do tego celu motocyklu Sokół. Osiągnięto prędkość 107,8 km/h.

Ustanowiono tez kobiecy rekord prędkości na motocyklu SHL. Julia Bachowska osiągnęła 84,1 km/h

W roku 1954 Krzysztof Brun ustanowił nowy rekord prędkości klasy 125/250 na odpowiednio przygotowanym motocyklu WFM 125. Prędkość jaką uzyskał w trakcie próby to 128.5 km/h

1959, 15 kwiecień to data ustanowienie kolejnego rekordu prędkości. Tym razem na motocyklu Junak. Motocykl ten był wyposażony w osłony aerodynamiczne a silnik pochodził z modelu motocrossowego (S03)
Junak osiągnął 149,3km/h, a kierował nim Franciszek Stachiewicz z klubu „Budowlani”
Osiągi Junaków przeznaczonych do sportu:
M07C 130km/h
M07R 125km/h
500R 130km/h

1972 opracowano wyścigowy motocykl WSK MW21 motocykl ten osiągał 130km/h
...
C.D.N.

Dane pochodzą z książki „Polskie motocykle 1946 – 1985” Andrzeja Zielińskiego oraz "Polskie motocykle 1918- 1945" Jana Tarczyńskiego


Sob, 24 Cze 17. Odwiedzono nas 1479210 razy. Na stronie jest 2 osób.
© 2001-2004 by theBaldOne